vrijdag 16 maart 2012

NEPRATEX

Aan het begin van de jaren 70 breekt er een belangrijke periode aan in het ouevre van Thierry Veltman, waarin hij niet alleen van stijl, maar ook van techniek veranderd. Deze verandering is vrij abrupt. Er is geen overgangswerk van zijn hand bekend. De olieverf uit zijn fauvistische periode wordt vervangen door Nepratex.
De Neptratex-verf werd geproduceerd door de firma Vettewinkel waar zijn oma (Bettie Vettewinkel) nog altijd mede eigenaar van was. Nepratex had als groot voordeel dat het geen strepen achter laat op het canvas wanneer er mee geschilderd werd. Een eigenschap die Thierry als een verademing beleefde, omdat hij de penseel streken van olieverf hinderlijk vond in abstracte doeken. Het enige nadeel van Nepratex was dat het enkel in “pastel tinten” geproduceerd werd en de doeken enkel in de kleuren van de Vettewinkel-kleurenwaaier tot stand konden komen. In eerste instantie werden de werken met name in een afgetint rood, roze en groen gemaakt. De rede hiervoor was enkel een theoretische grap; op deze manier waren de doeken volledig grijs als je ze fotografeerde en zwart/wit afdrukte. De ultieme abstractie volgens Thierry. 
            In 1970 sluit Thierry zich aan bij de organisatoren van Visio '70. Visio '70 wilde kunstenaars uit de Drechtsteden een platform bieden door het organiseren van een kunstsalon. Tijdens het organiseren van Visio ’70 ontmoet Thierry Bouke Ylstra. Het werk van Bouke Ylstra maakt grote indruk op Thierry. Ylstra werkt op dat moment aan doeken waarin hij met fijne tekeningen maakt. Omdat Thierry na een periode van geabstraheerd figuratief schilderen met Nepratex toch weer meer figuratieve elementen in het werk toe wil gaan laten, begint hij met het combineren van hele abstracte landschappen waarin hij gedetailleerde tekeningen aanbrengt. Deze schilderijen exposeerde hij in Pictura, waar het werk wisselende reacties oproept. Thierry’s vrije denken wordt opprijs gesteld, maar met de nieuwe weg die hij ingeslagen is neemt hij de nodige risico’s. Het werk is krachtig en vernieuwend, maar wordt daarom moeilijker gevonden en de kritieken lopen erg uiteen; zoals blijkt uit recensies uit die tijd. Over de expositie in schouwburg de Kring wordt geschreven; “De kunstenaar legt in zijn werk een bepaalde vorm van originaliteit. Deze kunstenaar heeft de bedoeling tegelijkertijd figuratieve naast non-figuratieve te verbeelden. Bovendien wijst zijn beperkt kleurenpalet erop – Rood voort bij hem de boventoon – dat hij beweging en rust zo veel mogelijk wil laten samengaan. Hij vermijdt alle schokeffecten die slechts een klap in de ruimte zijn en doordenkt tevoren langdurig wat hij gaat uitbeelden. Al met al is het geen gemakkelijke opgave dit werk juist te waarderen. Ontegenzeggelijk is hier echter sprake van een interessante inzending, die het aandachtig bekijken zeker waard is.” Toch hebben de positieve klanken de overhand en gaat Thierry vol vertrouwen verder op de ingeslagen weg. Ruim 2 jaar zal Thierry in deze stijl blijven werken. Vanwege de goede verkoop maakt het werken met Nepratex een grote productie in hem los. In 1972 zal de Nepratex periode weer even abrupt eindige als deze begonnen was. Thierry besluit de Nepratex te vervangen voor Zwart-wit. Hiermee begint een nieuwe periode die tot eind jaren 70 zal duren.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten