maandag 20 februari 2012

Zwart-witte meningen in Van Reekum Galerie

Het werk van Thierry Veltman loopt in de jaren enorm uit een; van figuatief naar abstract, van olieverf op doek naar papier en vaak gecombineerd. Ook de thema's wisselen met de jaren. Toch zijn er duidelijke periodes te onderscheiden in het ouevre. Een van de periodes die het langst geduurd heeft is de Zwart-Wit periode (1972-1988).
In het voorjaar van 1972 besluit Thierry op een dag al zijn verf weg te gooien en alleen zijn zwarte en witte tubes te bewaren. Hij koopt grote doeken en begint aan enorme abstracte composities.
De doeken verkopen aanvankelijk goed. De eerste expositie met het nieuwe werk werd binnen een week volledig opgekocht door het kunstfonds van de ABN-amro bank. Ook buiten de exposities om gaat de verkoop goed. Veel verkoop verloopt via Dirck Pleysier; binnenhuisarchitect te Ridderkerk. En omdat het werk van Thierry goed paste in de interieurs die Dirck ontwierp werden veel werken vanuit het atelier verkocht aan de relaties van Dirck Pleysier. Hierdoor is het voor Thierry nog nauwelijks noodzakelijk te exposeren.


Na een jaar volledig in zwart-wit te hebben gewerkt sluipt er toch weer langzaam wat kleur het werk in. In eerste instantie blijft dit beperkt tot donker groen (wat naar zwart neigt), maar dit wordt langzaam uitgebreid met ander donkere kleuren. Ook werkt Thierry weer aan figuratieve penseel-tekeningen op papier. Thema's blijven vrijwel onveranderd. We zien grote architectonische vlakken die doen denken aan betonblokken in een landschap. De compositie wordt zo nu en dan onderbroken door circelvormige structuren die de associatie met glas oproepen, wat het architectonische karakter van het werk versterkt. Daarnaast is er altijd de natuur aanwezig, vaak in de vorm van een graslandschap welke verdrongen lijkt te worden door de kille betonblokken.
De zwart-wit werken en de penseeltekeningen worden veelal naast elkaar geëxposeerd, ondermeer in het Stadsziekenhuis Purmerend. Ook exposeert Thierry in 1974 samen met Louis Schrikkel (schilderijen), Anneke Gladdins (Tekeningen) in De Beyerd Cultuur Centrum Breda. Deze expositie trekt veel aandacht en leidt ertoe dat Thierry uitgenodigd wordt voor een grote solo-expositie in van Reekum Galerij (museum) in Apeldoorn.

Thierry Veltman in gesprek tijdens de opening
De expositie wordt groots opgezet. Er wordt een catalogus samengesteld met een uitgebreide biografie en een van zijn architectonische abstracten wordt in een drie dementiaal object na gebouwd. Cees Buddingh wordt gevraagd het openingswoord te voeren en de catalogus van gedichten te voorzien. Hoewel de sfeer goed is tijdens de opening, geven de woorden die Cees Buddingh spreekt tijdens de opening meteen de moeilijkheid van het werk aan. “Dankzij de laatste technische snufjes voorspellen wij thans ook voor langere termijn; vooruitzichten voor de komende drie generaties; aanhoudend koel”. Ook in de catalogus tekent Cees Buddingh onder een van de uitgestorven abstracte landschappen; “Vraag; is er nog een mens? Antwoord; zeker, volgens de jongste Amerikaanse gegevens is er nog altijd een mens”. Thierry zegt zelf over zijn werk; “De laatste jaren ontwikkelt mijn werk zich in een steeds strakkere vormgeving, die op een of andere manier met iets in contrast staat. De tekening; de oerkracht van de natuur in de sterkste en meest belangrijkste uiting van de beeldende kunst, daartegenover de bedreiging, de schijnverdrukking in een onpersoonlijke vorm met onpersoonlijk materiaal”. Het onpersoonlijke abstracte wordt versterkt door de koude aluminiumlijsten die Thierry om zijn doelen heeft aangebracht. Dat nieuwe werk van Thierry terecht door Cees Buddingh bestempelt wordt tot moeilijk te doorgronden blijkt nogmaal als Buddingh besluit met te stellen dat kunst een kwestie van aderlaten is. “De kunstenaar laat hier echter geen dokter voor komen, maar doet dit zelf”.
Expositie ruimte Van Reekum Galerie
Deze tweestrijd tussen persoonlijk figuratief en onpersoonlijk abstract geeft ook de toeschouwer de nodige moeilijkheden zoals blijkt uit de recensies die op de opening volgen; “Het gebeurd zo nu en dan dat ik een expositie bezoek en dat dit mij van binnen uit helemaal koud laat, ik kan er niet mee uit de voeten. Dat geldt ook voor deze expositie. Een ervaring die me altijd dwars zit. Het geeft het gevoel van tekort schieten, ook van geen recht te kunnen doen aan de onmiskenbaar knappe en terecht ook velen wel rakende en aansprekende kunstenaar. Bij Thierry Veltman voel ik dat gemis dubbel, juist omdat ik het idee heb dat het helemaal aan mij ligt.” (R.K.H.)
Hoewel het werk het publiek in vertwijfeling achter laat houd Thierry voet bij stuk en werkt in deze stijl verder. Meningen over deze periode lopen erg uit een. Toch kan met grote stelligheid gezegt worden dat het werk de toeschouwer niet ongeroerd liet en laat. Vanwege de controverse en het autentieke/monumentale karakter van de schilderijen behoord deze periode nu tot een van de hoogte punten binnen zijn ouevre. Thierry zal tot de tweede helft van de jaren '80 met Zwart-Wit als basistonen blijven werken. En dan zoals de winter die op zijn eind loopt, stopt ook de Zwart-Wit periode. In de jaren '90 is het tijd voor de Lente en de Zomer. Kleurrijker dan ooit is het werk; er wordt zelfs goud aan het pallet toe gevoegt... (wordt vervolgt.)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen